Bert Stoop schrijft over de belang­rijke waarden vrijheid en liefde. Over de timing en herkenning wanneer te verbinden en wanneer weer los te laten.

Klik op de foto voor een overzicht van zijn blogs.

Daten is afwijzen en afgewezen worden

Wie een relatie zoekt heeft vele manieren om dat te doen: leuke activi­teiten met singles doen, gaan stappen, inschrijven bij dating­bu­reaus, Tinder etc.. Omdat veel mensen het doen, is er ook veel keuze. En keuzes maken betekent ook afwijzen of afgewezen worden. En dat kan pijn doen, vooral wanneer het een aantal keren achter elkaar gebeurt. En dat aantal kan aardig oplopen, terwijl het toch inherent is aan het daten.

Wie slecht kan tegen een afwijzing heeft misschien wat aan de troost dat veel afwij­zingen niets te maken hebben met jou, maar vooral met de afwijzer.

Klopt jouw zoek motivatie wel?

Mensen willen een relatie, maar zijn zich niet altijd bewust van de relevantie van de criteria waarop ze zoeken. Wie aantrek­kelijk is kan gemak­kelijk het risico lopen om een kans op een aantrek­ke­lijke relatie te laten lopen. “Iet wat waait is eerlijk weg”. Wie alleen op blond valt, heeft geen relevant zoekcri­terium voor een serieuze relatie. Hij gooit de helft van zijn kansen weg. Wie erkenning zoekt dat hij de moeite waard is om van te houden, maar zich dit niet bewust is, raakt teleur­ge­steld in de ander zonder te kunnen aangeven waar de schoen wringt. Immers we zijn niet op de wereld om elkaar te bewijzen dat de ander er mag zijn. Ook pleasers niet. Zij hopen op een weder­dienst, maar lijken nauwe­lijks een eigen­belang te hebben. En daarom wachten sommige pleasers erg lang op hun beloning. En dat geldt voor iedereen die blijvend uit balans is en een relatie zoekt om weer in balans te komen.

De invloed van de kindertijd

De wens om een bewijs is een kinder­lijke wens en een goede ouder geeft die erkenning in de vorm van liefde zonder voorwaarde. Maar niet elke ouder is bewust van de gevolgen van het onthouden van onvoor­waar­de­lijke liefde aan kinderen. Soms lijkt het pedago­gisch handig om kinderen wat harder te laten lopen of hun best laten doen uit onzekerheid of ze het wel goed doen. Grenzen verleggen is inherent aan de kindertijd, maar niet om de verkeerde reden. Kinderen moeten zich kunnen ontwik­kelen, niet oneindig groeien, maar uitein­delijk leren om in balans te komen op het hoogste niveau waarop ze zich nog comfor­tabel voelen. Geen kind zou impliciet gevraagd moeten worden om te bewijzen dat hij de liefde van de ouder waard is. Voor die kinderen die in de loop van hun puberteit niet over de vraag -of ze de moeite waard zijn voor een ander- heen groeien, kan dit bij het zoeken naar een partner een rol op de achter­grond blijven spelen. Het onder­be­wuste gaat dan de aandacht richten op signalen die herin­neren aan de situatie in kindertijd: het uiterlijk van vader of moeder, een hobby, een streek of regio etc.. En gaat die kenmerken aan een poten­tiële partner verkeerd waarderen. Elk individu die daar niet mee overeen­stemt wordt genegeerd (wegge­stemd), letterlijk over het hoofd gezien.

Wie zichzelf op Internet goed weet te verkopen krijgt wel veel belang­stelling maar verhoogt niet zijn kans op een succes­volle relatie. Relaties aanknopen is wat anders dan spulletjes verkopen op Markt­plaats. Daar gaat het om het komen tot een redelijke prijs. Wie zich op een datingsite mooier voordoet dan hij is, valt vroeg of laat door de mand of geeft het zelf op omdat hij moe van zichzelf wordt.

En wanneer dan dat eerste teken van leven wordt uitge­wisseld via een foto, video, een telefoontje of een ontmoeting dan wordt ogenblik­kelijk bepaald of de ander aan de onbewuste verwach­tingen voldoet.

Het klinkt zo mooi: “liefde op het eerste gezicht”, maar de werke­lijkheid is eerder “afwijzing op het eerste gezicht”. Wie zeker weet dat hij niet op een luie, ongeïn­spi­reerde manier contact heeft gezocht (“kom jij hier vaker?”), zou een bliksem­snelle afwijzing niet op zichzelf moeten betrekken. Je kunt vragen waarom je bent afgewezen, maar wanneer jouw vraag wordt gehoord als een eis om verant­woording dan moet je rekening houden dat de ander niet echt met de billen bloot zal komen.

Het proces van daten kent verschil­lende stappen waarin je elkaar nog op een niet pijnlijke manier kunt loslaten. Je schrijft eerst met elkaar, voert vervolgens een telefoon­ge­sprek en als dat allemaal goed verloopt, zie je elkaar in levende lijve. Bij elk van die stappen kan op een neutrale manier worden afgezien van nader contact.

Wiskundige Ionica Smeets heeft eens “berekend” dat je het beste 12 partners kunt onder­zoeken of zij een geschikte partner voor je zijn. Dat betekent 11 partners afwijzen. Dus wanneer jezelf zo vaak wordt afgewezen dan zou je dat eigenlijk moeten incal­cu­leren.

Natuurlijk zet je bij daten je beste beentje voor. Maar dat is vooral nodig om de eerste seconden goed door te komen. Hoewel de ander dan bijna geheel en al tot een mening is gekomen, is er nog een kleine tweede kans. Want de mens is toch net wat meer dan de som van onbewuste impulsen. En wanneer je teleur­ge­steld bent in de snelle afwijzing zou je je moeten afvragen: wat zegt de teleur­stelling van mij? Baal ik van de afhan­ke­lijkheid, wilde ik liever zelf in de positie van oordelaar? Alles wat duidt op oneven­waar­digheid zou je eerst bij jezelf kritisch onder ogen moeten zien. Het zorgt voor een gesloten mind in plaats van een open mind.